|
 تاریخچه قزوین
|
بنا بر روایات تاریخی سنگ
بنای شهر تاریخی قزوین به شاهپور اول ساسانی بر می گردد. شاهپور این شهر را برای
جلوگیری از حمله دیالمه بنا نمود و در آن دژ و استحکامات به وجود آورد و سپاهیان خود
را در آنها استقرار داد. به مرور زمان, پایگاه نظامی شاهپور توسعه پیدا کرد و هسته
اصلی شهر قزوین به وجود آمد. موقعیت این شهر همواره به عنوان گذرگاه مهم طبرستان و
دریای خزر اهمیت فراوان داشته و دارد. بعد از حمله اعراب به ایران و آغاز دوره فتوحات
اسلامی, براء بن عازب که از سرداران بنام عرب بود در سال 24 هجری قمری قزوین را محاصره
کرد. مردم قزوین همانند بسیاری از نقاط دیگر اسلام را پذیرفتند و از پرداخت جریمه معاف
شدند. قزوین که در دوره ساسانیان پایگاه مستحکمی برای جلوگیری از هجوم مهاجمان دیلمی
بود, در دوره اسلامی نیز به پایگاه و مبداء عملیات بعدی لشگریان عرب تبدیل شد. در دوره
های بعد, هنگامی که هارون الرشید خلیفه عباسی در راه خراسان از قزوین می گذشت پس از
آگاهی از گرفتاری های مردم قزوین در مقابل هجومهای دیالمه و مقاومت شجاعانه آنها دستور
داد سعد بن العاس, والی عراقین و قزوین, حصاری به دور مدینه موسی و مبارکیه بکشد
و مسجدی نیز در آن بسازد, ولی به علت مرگ هارون الرشید, حصار ناتمام ماند, تا
اینکه یکی از فرماندهان ترک دستگاه عباسی به نام موسی ابن بنا که مامور جنگ با حسین
بن زید علوی شده بود, در سال 256 هجری قمری بنای آن را به پایان رساند.
دروازههای قزوین
شهر قزوین در گذشته هشت دروازه داشت كه به
نامهای دروازه رشت، باغشاه، درب كوشك، تبریز، تهران، شیخآباد، امامزاده حسین و خندقبار
معروف بودند. امروزه از آن میان، تنها دو دروازه درب كوشك و تهران باقی ماندهاند.
دروازه درب كوشك كه در انتهای خیابان آزادی قرار دارد، در دوره قاجاریه ساخته شده و
در سال 1296هجری قمری در دوره حكومت عضدالدوله، كاشی كاری شده است. دروازه قدیم تهران
كه در خیابان تهران قدیم قرار دارد،از بناهای دوره قاجاریه است كه در سال 1347 شمسی
مرمت و كاشیكاری شده است.